Brazylia Informacje Ogólne

Federacyjna Republika Brazylii położona jest w Ameryce południowej nad wodami Oceanu Atlantyckiego. Brazylia jest największym krajem Ameryki Południowej, piątym na świecie pod względem obszaru i szóstym pod względem liczby mieszkańców. Jest to kraj o dość zróżnicowanym składzie etnicznym mieszkańców, zamieszkiwany głownie przez mulatów (22%), Portugalczyków (15%), Metysów (12%), Włochów (11%), Hiszpanów (10%), Niemców (3%), innych białych (14%) oraz szereg innych nacji w mniejszej liczbie.

Brazylia jest krajem wyżynnym. Na północy kraju leży południowy fragment Wyżyny Gujańskiej. Znajduje się tu najwyższe wzniesienie kraju - Neblina, o wysokości 3014 m n.p.m. Największą krainą geograficzną Brazylii jest Wyżyna Brazylijska, położona na południe od Niziny Amazonki, zajmuje 60% powierzchni kraju. W rzeźbie wyżyny wyróżnić można kilka płaskowyżów, które porozdzielane są od siebie licznymi łańcuchami górskimi i głębokimi dolinami rzek. Wschodni kraniec wyżyny ma wysokość blisko 3 000 m n.p.m. Ku zachodowi i północy wyżyna stopniowo się obniża, a ku wybrzeżom Atlantyku opada stromą, prawie pionową krawędzią. Porozcinana jest głęboko wciętymi dolinami rzecznymi. Wody spływające z wyżyny tworzą tu wysokie wodospady. Najbardziej znane znajdują się na rzece Iguaçu i uznawane są za jedne z najpiękniejszych wodospadów świata. Najwyższym wierzchołkiem wyżyny jest Bandeira (2890 m n.p.m.). Na zachód od Płaskowyżu Centralnego znajduje się najbardziej rozległy na kontynencie obszar bagienny i torfowiskowy, zwany Pantanalem. Odznacza się stosunkowo niezmienionym środowiskiem i objęty jest ochroną jako park narodowy. Na terenie Brazylii znajduje się również największe dorzecze jednocześnie drugiej w kolejności najdłuższej rzeki świata – Amazonki. Oprócz potężnego dorzecza Amazonki, ważne są dwa inne wielkie systemy rzeczne: La Platy (Paragwaju i Parany) na południu, a na wschodzie – Săo Francisco. Większą część powierzchni Brazylii zajmują lasy. Prawie całe dorzecze Amazonki porasta las równikowy, w którym spotyka się wiele cennych gatunków roślin występujących tylko na tym obszarze. Wąskim pasmem wzdłuż wybrzeża w południowej części kraju ciągną się lasy podrównikowe. W głębi lądu występują suche lasy podzwrotnikowe. Środkową część wyżyny porastają sawanny.

Równie bogaty i różnorodny jest świat zwierzęcy basenu Amazonki. Występuje tu wiele gatunków małp, węży, żab nadrzewnych, tysiące ptaków. W rzekach żyją kajmany, delfiny słodkowodne i ponad 1500 gatunków ryb. Poza Amazonią naturalne środowisko przyrodnicze Brazylii stopnowo zanika. Dziewicza przyroda zachowała się na bagnach Pantanalu.

Pierwszymi mieszkańcami terenów należących do dzisiejszej Brazylii były wędrowne plemiona indiańskie, które jednak nie miały zbyt dużego wpływu na kształtowanie się późniejszej kultury tego regionu. Początków rozkwitu i modernizacji Brazylii upatruje się dopiero w chwili przybycia na te tereny kolonizatorów z Portugalii na początku XVI wieku. Jako że głównym towarem eksportowym w Brazylii było drewno oraz trzcina cukrowa, wkrótce Portugalczycy zmusili znaczną część rdzennych mieszkańców Brazylii do niewolniczej pracy przy wycince oraz na plantacjach trzciny. Sprowadzano również do pracy murzynów, gdy dotychczasowa siła robocza okazywała się niewystarczająca. Zjawisko to nasiliło się szczególnie po odkryciu w Brazylii złóż złota i diamentów. W 1807 r., regent Portugalii, książę Joăo, uciekł do Brazylii i ogłosił tu powstanie Zjednoczonego Królestwa Portugalii, Brazylii i Algarve. Jego syn, Pedro, w 1822r. ogłosił niepodległość Brazylii, a siebie mianował cesarzem. Za panowania cesarza Pedra II w 1888 r. zniesiono niewolnictwo.

Wkrótce zaczęto tworzyć w Brazylii wielkie plantacje kawy, a do pracy na nich ściągali ludzie z całego świata. W 1929 r. wskutek ogólnoświatowego kryzysu upadł rynek kawy. Doprowadziło to do niepokojów społecznych i wystąpień przeciw władzy. W 1930 r. dokonano wojskowego przewrotu. Władzę w kraju objął Getúlio Vargas, wprowadzając przy pomocy wojska rządy dyktatorskie oparte na faszystowskim reżimie. Dopiero w 1989 r. przeprowadzono prezydenckie wybory powszechne. Wybrany w 1992 r. na prezydenta Itamar Franco zapoczątkował okres znaczących reform Plano Real. Dzięki temu kraj zaczął dochodzić do gospodarczej stabilizacji.