Francja Informacje Ogólne

Republika Francuska położona w zachodniej części Europy, nad Zatoką Biskajską i kanałem La Manche, nad Morzem Śródziemnym, pomiędzy Włochami i Hiszpanią. Jeden z największych krajów starego kontynentu zamieszkiwany przez ponad 55 milionów ludzi, głównie Francuzów, mniejszości słowiańskie, arabskie, indochińskie, baskijskie i bretońskie. Mieszkańcy Francji to w 90% katolicy. Obszar Francji charakteryzuje się niezwykłą różnorodnością krajobrazów. Jest to bowiem kraj, który leży jednocześnie na południu i na północy Europy. Północno–zachodnia część kraju zdominowana jest przez tereny nizinne, południowo–zachodnia natomiast przez tereny górzyste. Masyw Armorykański położony jest w północno–zachodniej Francji. Jest to górotwór o płaskiej, zrównanej powierzchni, z maksymalną wysokością 417 m n.p.m. Masyw Centralny rozciąga się w środkowej i południowej części kraju. Jest to obszar wyżynno–górski o średniej wysokości 700–800 m n.p.m. Głębokie doliny rzek i obniżenia rozcinają masyw na odrębne płaskowyże. Występuje tu typowy krajobraz wulkaniczny z licznymi, częściowo zniszczonymi stożkami wulkanów. Zimową atrakcję Francji stanowią znajdujące się tutaj dwa wysokie pasma górskie – Alpy i Pireneje. Najwyższy szczyt Alp – Mont Blanc, to jednocześnie najwyżej położony punkt w całej Europie. Szczyty Pirenejów też nierzadko przekraczają 3 tyś. metrów. W północno – zachodniej części Francji leżą góry Jura, których atrakcję są licznie występujące jaskinie, leje i skałki. Tereny nizinne we Francji mają najczęściej postać basenów i niecek. Największy z nich to Basen Paryski, leżący na północy kraju. Jest to lekko nachylona ku północy równina. Na południowym–zachodzie Basen Paryski łączy się z Basenem Akwitańskim. Od południa i wschodu ograniczają go Pireneje i Masyw Centralny. Część zachodnią basenu tworzą Landy, czyli płaska, nadmorska nizina z pasem piaszczystych wydm. To także największy obszar leśny Francji. W części wschodniej znajduje się wapienny płaskowyż z jaskiniami krasowymi. Sieć rzeczna we Francji jest bardzo rozbudowana. Najdłuższą i największą rzeką kraju jest Loara, a następnie Sekwana, Rodan (najzasobniejszy w wodę, zasilany przez lodowce) i Garonna. Rzeki charakteryzują się sezonowo zmiennym stanem wód. Naturalną sieć rzek uzupełniają liczne sztuczne kanały z tamami, zaporami, zbiornikami retencyjnymi. Niewątpliwie jedną z najważniejszych atrakcji Francji, która przyciąga do tego kraju corocznie tłumy turystów jest wybrzeże o długości 5 tyś. Km, które rozciąga się od dzikiego i kamienistego Breton na północy do piaszczystych plaż wybrzeża środziemnomorskiego na południu.

Pierwszymi osadnikami na obszarze dzisiejszej Francji były plemiona iberyjskie i ligurskie, wkrótce zdominowane przez Celtów, którym region ten zawdzięczał wówczas niezwykły rozwój kulturalny i modernizację we wszystkich niemal dziedzinach życia. W początkach naszej ery tereny należące dzisiaj do Francji zostały podbite przez Rzymian i tym samym nastała tu epoka kultury romańskiej. Ostatecznego zjednoczenia wszystkich plemion Galii dokonał Karol Wielki, który w 800 roku koronował się na cesarza. Już jednak kilkadziesiąt lat po tym wydarzeniu nastąpił podział imperium, który dał podwaliny do powstania nowych państw, takich jak Niemcy, Francja i Burgundia. W latach 1337– 1453 pomiędzy Francją i Anglią toczyła się tzw. wojna stuletnia o ziemie i dominację. Zakończyła się zwycięstwem Francji i odzyskaniem Normandii. Wiek XVI we Francji, to okres wojen religijnych między katolikami i protestantami, czego konsekwencją było wypędzenie znacznej grupy protestantów zamieszkujących kraj. Największy okres rozkwitu monarchii i kultury francuskiej przypadł na lata panowania Ludwika XIV. Okres ten zbiegł się również z dominacją Francji na arenie międzynarodowej, szczególnie jeśli chodzi o zdobycze kolonialne. W późniejszych latach w wyniku licznych międzynarodowych konfliktów Francja utraciła znaczną część kolonii co stało się również jedną z przyczyn co raz częściej wybuchających konfliktów społecznych, których uwieńczeniem stał się wybuch słynnej Rewolucji Francuskiej. W 1792 r. obalono monarchię i feudalizm oraz ustanowiono I Republikę. Kolejne ważna epoka w dziejach Francji to lata 1799 – 1814, kiedy dyktatorskie rządy we Francji objął Napoleon Bonaparte. W 1804 r. ogłosił się cesarzem Francuzów. Wojny napoleońskie przyniosły Francji wiele zwycięstw i pozwoliły na uzyskanie hegemonii w Europie. Ostatecznie jednak klęska Napoleona w wojnie z Rosją doprowadziła do czasowego przywrócenia monarchii Burbonów. W 1830 r. wybuchła rewolucja lipcowa. W tym czasie także rozpoczęła się we Francji rewolucja przemysłowa. W 1848 r. kiedy kraj objęły powstania Wiosny Ludów, utworzona została II Republika, a następnie przywrócono cesarstwo. Jednak klęska Francji w wojnie z Prusami doprowadziła do powstania III Republiki w 1871 r. Był to jednocześnie okres silnej ekspansji kolonialnej Francji w Afryce i na Dalekim Wschodzie spowolniony udziałem kraju w I wojnie światowej, z której wyszedł zwycięsko. W czasie II wojny światowej terytorium Francji znalazło się pod okupacją hitlerowską. Kraj wyzwolony został w 1944 r., a w 1947 r. utworzono IV Republikę, na czele której stanął generał Charles de Gaulle. Jednak konflikty w koloniach i kryzys wewnątrz państwa doprowadził do jej upadku i powstania V Republiki z silną władzą prezydenta. Został nim ponownie de Gaulle. Stworzony przez niego wówczas system polityczny obowiązuje w większości także we współczesnej Francji.