Kenia Informacje Ogólne

Republika Kenii ze stolicą w Nairobi położona jest we Wschodniej części Afryki nad oceanem Indyjskim. Kraj zamieszkiwany przez blisko 32 mln mieszkańców, których korzenie wywodzą się z bardzo wielu afrykańskich plemion, różnych kultur i wyznań, wśród których dość znaczącą grupę stanowią protestanci i katolicy.

Kenia rozciąga się po obu stronach równika, oddzielając pustynie północy od rozległych płaskowyżów południa. Kulturę tego kraju tworzyli imigranci ze wszystkich stron Afryki, Bliskiego Wschodu, Azji i Europy. Kenia jest jednym z ostatnich na świecie wielkich obszarów dzikiej przyrody o niezwykle bogatym środowisku naturalnym: rafy koralowe, rozległe sawanny, tropikalne lasy, jeziora sodowe. Obejmuje obszar 582 750 km², od pokrytych śniegiem wulkanów do pustyni, różnice wysokości sięgają od poziomu morza aż do 5199 m n.p.m. Ma 480-kilometrowe wybrzeże morskie. Ok. 13 600 km² obszaru kraju stanowią wody, w większości fragment olbrzymiego Jeziora Wiktorii oraz jezioro Turkana. Spośród ośmiu głównych rzek najdłuższa jest Tana (700 km), która spływa ze stoków masywu Kenia i płynie przez wschodnie równiny do Oceanu Indyjskiego. Jest to także kraj kontrastów pod względem sposobu i poziomu życia. Tubylcy mieszkają w krytych strzechą chatach, ale także w bogatych miastach.

Bogata infrastruktura turystyczna umożliwia spędzanie wolnego czasu w najróżniejszy sposób - od leniwego wypoczynku pod palmami kokosowymi do przygody w buszu, z dala od cywilizacji. Bardzo zróżnicowane są też możliwości zakwaterowania - od małych namiotów do luksusowych hoteli, konkurujących z najlepszymi na świecie. Turystów wita się bardzo serdecznie, czyniąc wszelkie wysiłki, aby ich pobyt przebiegał bez najmniejszych kłopotów. Ogromna większość turystów odwiedzających Kenię wraca do domu zauroczona tym krajem.

Kenia nazywana jest często „kolebką ludzkości”, ponieważ to właśnie na jej terenie, w okolicy jeziora Turkana, odkryto najstarsze szczątki człowieka (człowiek 1470), pochodzące sprzed około 2 mln lat.

Pierwotna ludność zamieszkująca obszar kraju należała do etiopskiej grupy etnicznej. Wybrzeże kraju od dawna stanowiło atrakcyjny obszar do zakładania koloni. Jako pierwsi pojawili się Arabowie, którzy w VII wieku utworzyli kilkanaście sułtanatów. Wraz z kupcami perskimi prowadzili handel niewolnikami oraz kością słoniową. Jako pierwszy Europejczyk dotarł na wybrzeże kenijskie Vasco da Gama w drodze do Indii. Za nim przybyli kolejni Portugalczycy i założyli okresie XV– XVIII wieku pierwsze kolonie. Pod koniec XVIII wieku ponownie teren ten należał do Arabów, którzy po pewnym czasie włączyli go do sułtanatu Zanzibaru. Od 1895 roku Kenia została włączona do Protektoratu Wschodnioafrykańskiego pod zarządem Wielkiej Brytanii. Dopiero w tym czasie Brytyjczycy odważyli się na wkroczenie w głąb lądu. Rok 1914 przyniósł znaczny napływ rolników brytyjskich. Kilka tysięcy osób osiedliło się w południowo– zachodnich regionach kraju, na bardzo żyznych ziemiach. Do upraw na wulkanicznej i dobrze nawodnionej gleby zatrudniali tanią siłę roboczą – tutejsze plemiona Masajów i Kikuju. Od 1920 roku Kenia stała się kolonią brytyjską, co zachęciło do zakładania wielkich plantacji.

Po II wojnie światowej zrodził się ruch narodowowyzwoleńczy, prowadzony przez organizację KANU (Afrykański Związek Narodowy Kenii), na czele którego stał Jomo Kenyatta. Nasilenie walk miało miejsce w latach 1953– 56, kiedy to wybuchło krwawe powstanie prowadzone przez partyzantów Mau – Mau. Powstańcy przeciwni byli utworzeniu z Kenii republiki białych osadników. Walki doprowadziły do przyznania Kenii autonomii na początku 1963 roku, a kilka miesięcy później – 12 grudnia, niepodległości. Wielu białych osadników wyjechało z Kenii do Rodezji lub RPA. W 1964 roku proklamowano republikę, której pierwszym prezydentem był Jomo Kenyatta. W 1963 roku Kenia została członkiem ONZ oraz OJA (Organizacji Jedności Afrykańskiej). Obecnie ma wiodącą rolę gospodarczą i polityczną we wschodniej Afryce, a stolica jest siedzibą wielu różnych organizacji afrykańskich.