Marokańska Kuchnia

Kuchnia marokańska z licznymi wpływami afrykańskimi, arabskimi i francuskimi jest uważana za jedną z najsmaczniejszych na świecie. Aby poznać smak tej kuchni, z którą rywalizować może jedynie kuchnia turecka, trzeba poszukać małych, miejscowych, tradycyjnych restauracji.

W niektórych najdroższych restauracjach tradycyjne marokańskie potrawy są serwowane w stylu zachodnim. Natomiast na ulicach z prowizorycznych grillów serwuje się miękką baraninę, ryby, świeże sałatki, gęstą zupę harira oraz kromki rodzimego chleba.

Marokańska kuchnia jest znana przede wszystkim z prostych przepisów na pyszne dania mięsne, ciasta i przystawki z egzotycznych owoców.

Tradycyjny marokański posiłek zwykle rozpoczyna się harirą – gęstą mięsno-jarzynową zupą z przyprawami. Spożywa się ją w ramadanie, na zakończenie postu.

Następnie można zjeść mechoui – najbardziej fascynujące z marokańskich dań – całe jagnię pieczone w glinianym piecu. W większości restauracji mechoui jest daniem na zamówienie. Kawałki mięsa oddziela się (zawsze prawą ręką) i zjada z okrągłym chlebem chobza. Jeśli gospodarze chcą gościa szczególnie uhonorować, podają pastillę, delikatne ciasto nadziewane gołębim mięsem i migdałami, polane lukrem.

Głównym daniem jest zwykle tajine lub kuskus – marokańskie dania narodowe. Tajine jest daniem mięsnym lub gulaszem rybnym, z dodatkiem oliwek. Kuskus to tradycyjny posiłek domowy – góry pszennej kaszy z duszonymi warzywami i baraniną. Na południu kuskus jest przyrządzany z cebulą i rodzynkami; mięso i warzywa są tu rzadkimi składnikami. Zwyczajowo kuskus je się prawą ręką, formuje się z kaszy kulę, którą zanurza się w sosie.

Na zakończenie uczty podaje się deser; najbardziej znanym są ciasteczka cornes de gazelles „różki gazeli” – małe rogaliki nadziewane migdałami i miodem. Popija się je miętową herbatą. Jeśli chodzi o najpopularniejsze napoje, to miętowa herbata jest w Maroku płynem życia. Można zostać nią poczęstowanym dosłownie w każdym miejscu w Maroku. Szklanka miętowej herbaty jest wyznaniem przyjaźni, nigdy nie należy odmawiać jej wypicia. Używa się zielonej chińskiej herbaty, mięta jest marokańska. Herbatę zawsze słodzi się dużą ilością cukru. Miętowa herbata ma także symboliczne znaczenie – zieleń herbaty to kolor proroka, przynosi zatem dużo szczęścia. Zieleń symbolizuje też płodność – najbardziej cenione w Maroku błogosławieństwo. Duża zawartość cukru stanowi oznakę przyjaźni i życzeń dobrego zdrowia.

Uczestnictwo w ceremonii picia herbaty jest jedną z głównych przyjemności turystów zwiedzających Maroko. Ceremonia ta ma swoje tradycje. Wybiera się czcigodnego gościa (zwykle mężczyznę), aby podawał herbatę; siedzi on ze skrzyżowanymi nogami, mając przed sobą tacę, na której znajduje się dzbanek, małe szklanki, trzy pudełka herbaty, mięta i cukier. W zupełnej ciszy wsypuje się szczyptę herbaty do dzbanka i zalewa wrzącą wodą, dodaje świeżą miętę i cukier. Dzbanek zostaje przykryty i uczestnicy czekają, aż herbata się zaparzy. Główny gość nalewa sobie trochę płynu, aby sprawdzić smak; trzyma go długo w ustach, potem nalewa innym osobom, zawsze z dużej wysokości, aby herbata dobrze się wymieszała. Goście muszą wypić co najmniej trzy szklanki za zdrowie gospodarza, aby w ten sposób wyrazić, że doceniają jego gościnność.

Typowe potrawy kuchni marokańskiej są zazwyczaj dostępne we wszystkich kilkugwiazdkowych hotelach i restauracjach utrzymanych w tradycyjnym stylu. Takie restauracje są w przeważającej większości odwiedzane jedynie przez turystów ponieważ Marokańczycy rzadko jadają poza domem i nawet wtedy wybierają raczej restauracje z daniami włoskimi lub francuskimi.