Słowenia Informacje Ogólne

Słowenia ze stolicą w Lublanie położona jest w północnej części Półwyspu Bałkańskiego. Graniczy z Włochami, Austrią, Chorwacją i Węgrami.

Krajobraz większości kraju stanowią góry. Od granicy z Włochami i Austrią ciągną się Alpy Julijskie, a na południowym — zachodzie wznosi się płaskowyż Kras. Natomiast wschodnia część kraju jest fragmentem Wielkiej Niziny Węgierskiej. Słowenia liczy sobie niewiele ponad 2 mln. mieszkańców i około 20 tyś. km2 powierzchni.

Geograficznie Słowenię można podzielić na sześć regionów. Najwyższy z nich obejmuje Alpy Julijskie, z najwyższym szczytem Słowenii - Triglavem, 2862 m, oraz Kamnicko-Savinjskie Karavanki - młode góry powstałe w orogenezie alpejskiej, zbudowane z wapieni, dolomitów i łupków. Na północny i północnym-wschodzie leży masyw Pohorje. Na przedpolu Alp wyróżnia się obszar subalpejski z pasmami Idrija, Cerkno, Škofja Loka i Posavje. Wapienny płaskowyż krasowy położony jest pomiędzy Lublaną i granicą z Włochami. Znajdują się tu interesujące formy krasowe: polja - charakterystyczne kotliny o płaskim dnie, jeziora krasowe, podziemne rzeki i jaskinie. Wśród jaskiń najbardziej znane są Postojna i Škocjan. Niziny stanowią tylko 10 % powierzchni kraju. Jest to głównie Nizina Panońska rozciągająca się na wschodzie i północnym-wschodzie. Słowenia ma bardzo ograniczony dostęp do Adriatyku bo tylko na długości 47 kilometrów. Największe rzeki Słowenii to Sawa, która wypływa z okolic jeziora Bohinj oraz Drawa, biorąca początek w Austrii, wpadające do Dunaju. Sawa jest także główną rzeczną arterią komunikacyjną Słowenii. Pozostałe większe rzeki leżą w zlewisku Adriatyku. Są to Soča na zachodzie, Mura na północnym-wschodzie oraz Kupa częściowo wyznaczająca granicę z Chorwacją. Największe jeziora Słowenii to Cerknica, będące jeziorem okresowym, wysychającym w najbardziej suchych okresach oraz Bohinj.

Lasy zajmują ponad 50% powierzchni Słowenii, co sprawia, że jest to jeden z najbardziej zielonych krajów w Europie. Przeważają lasy bukowe i bukowo-jodłowe. Ten niewielki kraj stanowi siedlisko dla 2900 gatunków roślin, z których wiele jest gatunkami endemicznymi, szczególnie te występujących na terenie Triglawskiego Parku Narodowego.

Historia Słowenii sięga kilkuset lat p.n.e. Pierwsze państwo na obszarze dzisiejszej Słowenii założyli Celtowie i było to Królestwo Nordyckie. Na początku naszej ery Rzymianie dołączyli je do swojego cesarstwa. W tym czasie powstały osady takie jak Emona, Celeia, Poetovio i Virunum. Miasta te pierwotnie były obozami wojskowymi, ale z czasem powstawały w nich liczne świątynie, łaźnie, fortyfikacje i stały się później podwalinami dla miast słowiańskich. Koniec panowaniu Rzymian na tych terenach położyły najazdy Hunów w V wieku, a następnie Ostrogotów i Longbardów. W VI wieku przodkowie dzisiejszych Słoweńców osiedlili się w dolinach największych rzek tego regionu. W VIII w kraj znalazł się pod zwierzchnictwem Bawarii. Tuż przed końcem pierwszego tysiąclecia zostało proklamowane niepodległe królestwo słoweńskie, wkrótce podbite przez Niemców. Rozpoczęła się intensywna germanizacja ludności zamieszkującej obszar dawnego królestwa słoweńskiego. Od początku 19 wieku na ponad 100 lat większość słoweńskich ziem zajęli Habsburgowie, którzy przyczynili się do gwałtownego rozwoju na tym obszarze. Po upadku dynastii Habsburgów w 1918 roku Słowenia weszła skład Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, które w 1929 r. przyjęło nazwę Jugosławii.

W czasie II wojny światowej Słowenia była okupowana przez Niemcy i Włochy, co było przyczyną powstania i aktywnej działalności silnego antyfaszystowskiego ruchu oporu. Tuż po wojnie Słowenia weszła w skład Jugosławii jako jedna z sześciu republik związkowych. W wyniku referendum 5 czerwca 1991r. jako pierwsza z republik wystąpiła z federacji i ogłosiła niepodległość.