Włoskie Wyspy

SYCYLIA

Jedna z dwóch największych wysp na Morzu Śródziemnym leżąca miedzy Europą i Afryką. Na jej dzisiejszy charakter miały wpływ różnorodne kultury, miedzy innymi fenicka, normandzka, arabska, grecka czy hiszpańska. Z bogatej historii pozostały do dziś liczne ślady: głównie piękne świątynie, teatry i kościoły. W dialekcie sycylijskim, nadal powszechnie używanym w wioskach, słychać wpływy innych języków. Wyraźnie odmienna jest również kuchnia: potrawy są pikantniejsze, a do ich przyrządzania wykorzystuje się najczęściej ryby i warzywa. Najatrakcyjniejsze turystycznie jest wybrzeże Sycylii usiane pięknymi plażami i licznymi miejscowościami wypoczynkowymi. Środkowa część wyspy z uwagi na górzyste ukształtowanie terenu jest niedostępne i raczej rzadko odwiedzana przez turystów.

Jednym z najpiękniejszych miast tego regionu jest stolica wyspy i jednocześnie jej najważniejszy port - Palermo. Niepowtarzalny charakter miastu dodaje mieszanka kultury islamskiej i zachodniej. Jest tu najciekawsza na całej wyspie architektura, reprezentująca style od islamskiego i normańskiego po barok i secesję. Wspaniale dekorowana katedra w Monreale jest jednym z najważniejszych normańskich zabytków Sycylii. Do cennych zabytków zalicza się także pozostałości murów rzymskich i punickiej nekropolii. Kościoły: La Martorana XII wiek, San Cataldo XII wiek oraz pałace Abbatellis XV wiek, gdzie mieści się Sycylijska Galeria Narodowa, Zisa XII wiek i Chiaramonte XIV wiek. Odwiedzić również można Muzeum Archeologiczne i Ogród Botaniczny.

Będąc na wyspie nie sposób nie skosztować choćby kilku specjałów sycylijskiej kuchni. Jest ona bowiem uważana za jedną z najbardziej urozmaiconych w całych Włoszech. Do dziś widać tu wpływy dawnych najeźdźców z Afryki, Europy i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego. Urodzajna Sycylia przez wieki przyciągała greckich kolonistów, którzy eksportowali do swej starej ojczyzny oliwę, pszenicę, miód, ser, owoce i warzywa. Dla Rzymian wyspa była tylko spichlerzem. Za to Arabowie wprowadzili tu uprawę pomarańczy, cytryn, bakłażanów i trzciny cukrowej. Z ich zamiłowania do słodyczy powstała cassata – wyśmienite ciasto biszkoptowe z serem ricotta, kandyzowanymi owocami – oraz granita – odmiana lodów.

Tradycyjne menu wieśniaków składało się z podstawowych produktów, natomiast arystokracja spożywała wymyślne potrawy. Jedną z cech wyróżniających dzisiejsze pożywienie na Sycylii jest to, że bywa ono skromne, a jednocześnie elegancko podane. Można tu dostać wszystkie typowe dania włoskie, ale ciekawsze są ich odmiany z miejscowymi dodatkami – takimi jak ryba miecz, sardynki, ser ricotta, czerwona papryka, oberżyny, kapary, oliwki i pasta z migdałów.

SARDYNIA

Piękna i egzotyczna wyspa położona mniej więcej w połowie drogi pomiędzy Europą, a Afryką. Po dziś dzień przetrwały tu tradycje starożytnej Europy w postaci pamiątek po najazdach Fenicjan, Kartagińczyków, Rzymian, Arabów, Bizantyjczyków, Hiszpanów i Sabaudczyków. Turyści odwiedzający wyspę mogą liczyć na spokojny wypoczynek na jednaj z malowniczych plaż, na kąpiele w błękitnym morzu i niezawodną pogodę. Wnętrze wyspy to z reguły teren wyżynny porośnięty dzikim tymiankiem, karłowatymi dębami i opuncją. Góry Gennrgentu, z najwyższym szczytem liczącym 1834 m n.p.m., osłaniają niemal zupełnie niedostępne wioski, a na północnym wschodzie dochodzą do samego morza. Tamtejsze wybrzeże, Costa Smeralda, jest najbardziej ekskluzywne na całej Sardynii. Dalej na południe wybrzeże wzdłuż Golfo di Orosei jest całkowicie dziewicze. Na zachodzie, wokół Oristano, kraj jest płaski i ciągnie się aż po równinę Campidano, gdzie rosną owoce, zboże i warzywa.

Najciekawsze na Sardynii są małe miasteczka, choć stolica – Cagliari ze swoją piękną starówką i malowniczą plażą w niczym im nie ustępuje. Dzięki licznym hotelom i restauracjom miejscowość stanowi doskonałą bazę wypadową na południe. Na północy, blisko wybrzeża leży Olbia, drugi ważny port i miasto tranzytowe, oddalone o zaledwie kilka kilometrów od dziewiczych plaż Costa Smeralda.